Estas datas non son as mellores para mín , as lembranzas acoden como torrenteiras anegando a miña mente facendo destes días unha mestura amarga de tristuras e ledicias xa perdidas, xa fai uns cantos anos que o meu espiritu de Nadal brila cáseque pola súa ausencia e asemellase máis ao do vello Scrooge de Dickens, pero ainda quedan certas faiscas que lembran tempos onde estas datas significaban algo.
Proba de que algo pasa na miña concepción do Nadal, é esta foto sacada a unha Poinsettia que teño no meu despacho, que comezou a porse vermella e a botar a súa flor no mes de abril e mantivose coa súa característica cor durante todo o verán, e que agora luce esplendorosamente verde e esperando florecer de novo allea ao seu nome de flor de Pascua
Para os que ainda conservan este espíritu vai esta foto coa miña felicitación, ao resto desexarvos uns días felices, pero non só agora senon tamén para o resto do ano.
Pasadeo ben e disfrutade, e grazas por estar ahi, tanto a uns como outros, os momentos vanse pero os recordos quedan, e a pesares de todo sempre voltaremos aos bos momentos compartidos.
Unha aperta moi grande para tod@s
♫♪♫Diana Krall -Let it snow ♫♪♫
When you think you've had too much of this life to hang on
Well, everybody hurts sometimes,
Everybody cries....So, hold on, hold on....
You are not alone....
♫♪♫ REM -Everybody hurts ♫♪♫
"... Apartache a miña man da túa
e atrapoume nun intre o desespero,
e busco sen descanso a túa alma
polas terras baldías da miña morte..."
♫♪♫ Epitaph -King Crimson ♫♪♫
.... Por todos los que nos dejaron y vieron convertida su existencia en un lugar donde el desierto de la incompresión campó a sus anchas, por todos aquellos que vieron como una alambrada de desprecio los condenaba a la soledad, por todos aquellos a los que un maldito virus condeno a la exclusión social, por todos aquellos que por tener la "suerte" de nacer en una determinada parte del mundo nunca recibirán el mas minimo cuidado y por todos los que hipocritamente creemos que esto nunca nos va a pasar porque estas cosas sólo les pasan a unos "cuantos" y además vivimos en el primer mundo y esta maldita enfermedad ya no mata....
BASTA YA!!!!!
Protejamonos y luchemos por que el SIDA no se propague y por que los cuidados lleguen a todo el mundo sin distinción de raza, sexo o lugar de nacimiento.
Se lo debemos a todos los que nos dejaron en el camino.
♫♪♫ Elton John -The last song ♫♪♫
Este é o título dunha obra que Marguerite Yourcenar (Bruxelles 1903 - Mount Desert Island 1987) escribiu na súa época de xuventude, cando tiña 22 anos, é un dos seus primeiros escritos pero non por iso menos interesante. Nun epilogo que aparece ao final explica que nun principio este escrito formaba parte dun borrador dunha novela, "Remuiño", proxecto que abandou.
Cando xa estaba avanzada a súa carreira literaria quixo recuperar os fragmentos da antiga obra, asi pois o relato "Ana,Soror..." foi escrito no 1925 pero publicouse no 1935 nun volume que ocupaba tres narracións, chamado "Como auga que flue".
A narración toca o tema do incesto, do amor entre irmáns e situase no Nápoles do Renacemento.
Don Alvaro, fillo do alcaide do Forte de San Telmo ten dous fillos Ana e Miguel.
A medida que transcurre o tempo os irmáns comezan a sentir o un polo outro algo que traspasa o amor fraternal . Valentina, a súa nai parece que nota ese amor que sinten, cando está no seu leito de morte dilles:"Pase o que pase nunca cheguedes a odiarvos".
Ao morrer a súa nai, Miguel ten que marchar de viaxe pois o seu pai encomendolle un traballo en España.
Ana e Miguel permanecerán máis distanciados ainda que pendentes sempre o un do outro.
Os dous irmans loitan por non ter eses sentimentos. Miguel, é o que máis sofre por esta situación pois é conscente que este tipo de amor cara a súa irmá non debera existir, e aparece atormentado polo desexo que ten cara ela.
Os dous amanse en silenzo, espíanse, escoitanse ao través das paredes que comunican as súas habitacións.
Mais nunca chegará a consumarse o incesto, somentes será o desexo o que atormente a estos dous personaxes.
Miguel marchará nunha galera cara España e non voltará da viaxe, vai morrer ao ser asaltado o seu barco polos piratas.
Dende este momento Ana permanecerá fiel á memoria do irmán perdido, ao seu amor.
Casará cun home ao que non ama pero ao que tampouco odia, simplemente elle indiferente.
Ana seguirá co seu loito, vivindo das súas lembranzas, pero non sinte remordemento ningún por eses sentimentos.
Ao quedar viuva acabará os seus días nun convento, sendo as súas ultimas verbas para o seu irmán.
Lacrimosa : Requiem - Wolfgang Amadeus Mozart
